ChinaUncovered.com

De Olympische koorts bereikt langzaam zijn hoogtepunt. Als je in China rondloopt kun je er niet meer omheen. Overal waar je kijkt hangt Olympische reclame en de televisie kan je ook al niet meer aanzetten zonder naar een Olympisch getint programma te kijken. De Chinezen kijken erg uit naar deze gebeurtenis. Eindelijk de mogelijkheid om de wereld laten zien wat China kan. Sommige mensen draven wel erg door, zoals de man in het bijgevoegde filmpje. Maar liefst 36 Olympische tatoeages…

Na een hele lange tijd van stilte heb ik dan toch weer besloten om weer wat energie in de website te steken. Ik wil de komende dagen flink wat tijd vrij maken om de site te vullen en regelmatig updates te posten. Het gaat nu wel meer een wat algemenere blog worden over China en ik zal dan ook zoveel mogelijk nieuwtjes op de site zetten. Mocht je iets gelezen c.q. gezien hebben laat me dat dan weten, tips zijn altijd welkom.

Driek zeg niet dat je het lekker vindt, jij eet toch alles hier!!!”

Mensen die mij kennen weten wat voor geweldige eter ik ben!!! Ahumm, nee ik ben normaal best wel kieskeurig en ik was dus ook vanzelfsprekend enigszins benieuwd hoe mij het eten in China zou bevallen. Nou ik kan zeggen het is om je vingers bij af te likken. China is natuurlijk ongelooflijk groot en iedere regio heeft dan ook zijn eigen keuken. In Guangzhou (Kanton) is dat natuurlijk de Kantonese keuken die bij veel mensen wel bekend is. Dit verhaal is dan ook niet representatief voor heel China.

Als eerste kan ik natuurlijk zeggen dat het eten niet hetzelfde is als bij de “dorpchinees” op de hoek. Het heeft natuurlijk wel wat overeenkomsten, bijvoorbeeld de rijst. Je kunt hier heel goedkoop eten. Vanaf 50 cent tot een paar euro, maar dan heb je ook een hele goede maaltijd in een goed restaurant. Iedere dag lopen wij dan ook voor lunch en avondeten naar één van de vele restaurants in de buurt. Hier kun je kiezen voor een bord met rijst of noodles en een van de vele keuzes uit de menukaart. Ik moet zeggen dat de rariteiten me best wel meevallen in de doorsnee restaurants. Je kunt dus niet zomaar een broodje hond bestellen!!!

Maar hond is hier wel zeker een lekkernij. Het wordt normaal alleen in de winter gegeten, maar het is wel verkrijgbaar zoals te zien op één van de nieuw upgeloade foto’s. Op de foto zie je een slager in acite die gespecialiseerd is in ….. hond. Ik heb het zelf nog niet op de menukaart gezien, maar ik ga er wel een hapje van proberen als ik de kans krijg!

Maar mijn favoriet is toch wel de restaurants waar je met een groep een privé kamer krijgt. Hier kun je kiezen uit tal van gerechten die op een ronddraaiend blad worden geserveerd. Zo kun je van alle gerechten meegenieten. De meeste van deze restaurants hebben ook een levend buffet waar je kunt kiezen uit de vele vissoorten, schilpadden, slangen enz. Zo nu en dan zie je ook een restaurant waar ze een paar katten in te kleine kooitjes hebben geposeerd, klaar om geslacht en opgediend te worden.

Natuurlijk eten ze hier met stokjes. Voor de beginners even wennen, maar als je het eenmaal onder de knie hebt wil je niet meer anders en vraag je dan ook voor eetstokjes in restaurants waar je ze een mes en vork willen geven. In de meeste restaurants krijg je ook complementaire thee.

Al met al dus volop genieten hier van het eten. Ik moet wel zeggen dat er ook veel westerlingen zijn die het niet met mij eens zijn en dan ook veelvuldig McDonald’s opzoeken.

Wil je weten hoe Chinese namen in elkaar zitten, klik dan op “Weetjes”.

Vereerd voelde ik me zeker maar na afloop had ik weer een illusie minder. Ik was gevraagd om een vergadering bij te wonen tussen enkele studenten en de schooldecaan. Ik was tijdens de les al druk bezig om een lijstje te maken van aandachtspunten. Om twaalf uur liep ik dan ook vol verwachting naar de vergaderkamer waar ik netjes werd ontvangen met een kleine lunch. Na één minuut vergaderen wist ik echter dat de rol voor mij beduidend minder zou zijn als verwacht. Dit kwam omdat het hele gesprek maar één voertaal had, Chinees…

Ik ben alweer in de derde week van mijn studie aanbeland. Ik moet zeggen iedere dag met een taal bezig zijn schiet aardig op maar voor mij gaat het nog altijd veel te langzaam. Iedere dag word ik weer geconfronteerd met mijn geringe woordenschat. Hoe fijn zou het zijn om met een vloeiende zin iets duidelijk te maken. Nu moet ik het vooral hebben van mijn “Hoe en wat in het Chinees” boek. Afgelopen weekend heb ik dan ook geruime tijd achter de boeken gezeten om zo’n 50 Chinese karakters van buiten te leren. Ik heb mijn doel niet helemaal gehaald maar ik ben een behoorlijk eind gekomen. Makkelijk is het zeker niet om een karakter in je op te nemen zodat je desgevraagd het onmiddellijk kunt herproduceren.

Vorige week was het ook tijd voor het schooluitje. Op het programma stond een “city trip”. Nu vind ik dit een zeer leuk initiatief maar ook hier was de uitkomst enigszins bedroevend. De hele middag hebben we in een bus gezeten met drie stops. Deze stops waren het concertgebouw, het beursgebouw en het olympisch stadion. Deze drie “highlights” mochten we twintig minuten van buiten bewonderen voordat we weer de bus in werden gedirigeerd.

Bij deze zal ik dan ook mijn nieuwe naam onthullen. Voor de Chinezen sta ik nu bekend als Dé lì kè. Hierbij is gekeken naar de klank van mijn naam en hieraan zijn Chinese karakters gekoppeld. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een toffe naam vind en hem dan ook veelvuldig gebruik.

Voor mensen die geïnteresseerd zijn in de Chinese taal ben ik bezig met een kleine uitleg. Ook zal ik wat woorden samenvatten die onmisbaar zijn voor een bezoek aan China. Een der deze dagen is het stuk te bezoeken onder het kopje “Chinees”. Volgende week zal ik mij op verzoek uitweiden over het Chinese eten en ik kan al vast verklappen dat hier inderdaad ook hond op het menu staat.

Wil je weten hoe Chinezen SMS’en, klik dan op “weetjes”.

Tja, eigenlijk kun je de campus en de stad wel over een kam scheren, ongelooflijk groot, (te) veel mensen, veel lawaai enz. enz. Op de campus lopen naar zeggen 30.000 studenten rond. Hierbij zijn nog niet de leraren, ander personeel en hun kinderen geteld. Compleet met supermarktjes, kapper, park, restaurantjes en verschillende kantines. Alles bij de hand eigenlijk.

De stad Guangzhou herbergt zo’n tien miljoen inwoners, maar dit aantal kan verschillen aan de hand van wie je het vraagt. Ik ben iemand die graag overzicht heeft en weet waar alles is, maar in deze stad kun je je hele leven wonen maar dan nog steeds naar plaatsen gaan waar je nog nooit bent geweest. Door de stad rondlopen zonder een woord Chinees te kennen is niet echt bevorderlijk. Je loopt de ene winkelstraat naar de andere in en ze lijken allemaal op elkaar. Om bij mijn school te komen had ik dan ook netjes met mijn beste kaligrafie de tekens nagemaakt die de school uitbeelden. Deze heb ik uiteindelijk toch niet nodig gehad omdat ik iedere keer als ik op de kaart keek een behulpzame chinees naast met stond die een mondje engels praatte en me graag op de goede weg hielp.

Over mijn kamer mag ik zeker niet klagen, het ziet er allemaal keurig uit. De spullen die ik voor de rest wil hebben gaan wel met de “Chinese slag”. Internet en een koelkast zijn voorhanden maar je moet juist geluk hebben dat degene die erover gaat aanwezig is. Iedereen in China heeft hier een bepaalde taak hoe klein deze ook is. Sommige drukken hun hele carrière op twee knopjes, die van de linker en rechter lift, voordat je zelf de kans hebt er op te drukken.

Wennen is het zeker, maar ik geniet volop. Er is niks mooiers als ’s ochtends op te staan zonder te weten wat er allemaal gaat gebeuren en wie je allemaal gaat ontmoeten.

Alweer anderhalve week weg en nog steeds geen post. Het is dan ook tijd geworden voor een eerste bericht vanuit het Oosten. Maandag 26 februari ben ik vanuit Keulen via Londen naar Hongkong gevlogen. Voor mij alweer de tweede keer dat ik deze gigantische stad ga bezoeken. De eerste keer stapte ik voor de eerste keer op Aziatische bodem. Na deze keer heb ik nog wat meer van Azië mogen genieten, maar toch was het weer adembenemend. Zo groot, zo veel mensen, gewoon ongelooflijk.

Iedere honderd meter wordt ik aangesproken: you want copy watch, tailor suite, als ik negerend doorloop krijg ik nog vaak toegefluisterd of ik geen interesse heb in “ganjha”, iets waarmee je hier niet betrapt wilt worden. Dan als het langzaam donker begint te worden lijkt de stad pas echt tot leven te komen. Overal springt de neon reclame aan, de een nog groter dan de ander.

De dagen in Hongkong besteed ik om de toeristische trekpleisters te bezoeken zoals Victoria Peak, een berg met uitzicht op de stad, Temple Street Market, alwaar ik twee heuse copy watches op de kop tik voor zo’n twee euro per stuk, enkele parken zoals Kowloon Park die ondanks de blijvende herrie op de achtergrond een oase van rust zijn in deze hectische stad, en dan uiteindelijk ’s avonds weer terug naar mijn bezemkastkamer met wc/douche combinatie in Kowloon.

Na drie dagen verlaat ik de stad en pak ik de comfortabele maar langzame trein naar mijn bestemming voor de komende maanden: Guangzhou.